aANZet

ANZ: aANZet tot wijsgerig leven, van A Naar Z

”Wat maakt de buurt tot een gemeenschap?”

Een tuin-dialoog

In de stiltetuin, tussen de perebomen, in de zon, samen wat nagedacht en een gezamenlijk antwoord op papier gezet ... dat leek ons aardig 'in de buurt' te komen ...


Vandaag begint de Week van de Dialoog (van vrijdag 6 t/m vrijdag 13 november 2015) en dat geeft aanleiding om even stil te staan en terug te blikken naar voorbeelden van dialoogvoering van de afgelopen tijd en het is al weer even geleden, maar tijdens de burendag (26 september) in het Hof van Seghwaert is er, naast vele andere leuke en verbindende activiteiten, ook een buurtgesprek gehouden o.l.v. onze Seghwaertse tuinfilosoof Peter van Hooft die, twee weken daarvoor al, tijdens de officiele opening van de Stiltetuin door de wethouder, een lezing gaf over "tuinfilosofie". Nu ging het om een vraag, ingebracht door de medeorganisatoren van Seghwaert op Dreef:

”Wat maakt de buurt tot een gemeenschap?”

Het was prachtig weer, we zaten tussen de perebomen, in de Stiltetuin, er was een flipover geregeld en wat bankjes en we gingen met 13 buurtbewoners aan de slag.
We begonnen met een ontmoetingsrondje: kennis maken met elkaar. De vraag van Peter was: hoe gebeurt dat nu eigenlijk en wat valt je op? 
Wat opviel was dat "het fijn is om nieuwe mensen te ontmoeten en oude bekenden tegen te komen" en dan ook nog "in zo'n prettige omgeving als deze". Wat meer en detail ging het over het belang van direct contact: oogcontact maken en handen schudden en het gevoel van vertrouwdheid dat zo ontstaat. Daarmee werd al snel de link gelegd naar de te beantwoorden vraag: ”Wat maakt een buurt tot een gemeenschap?”

Het eerste was, vond men, dat je dan inderdaad "kennis moet maken met elkaar, elkaar wilt ontmoeten en met elkaar ervaringen wilt delen". Van belang is daarbij, zei men, "belangstelling hebben, maar vooral ook dit te tonen". Ook "het samen verrichten van gezamenlijke activiteiten" stond centraal, vonden allen, omdat dit "wederzijdse betrokkenheid" geeft, waarbij 1 deelnemer aangaf dat het dan ook van belang is dat je "elkaar in de waarde laat" en dit betekende "dat er ook ruimte moest zijn voor een zekere vrijblijvendheid, zodat er, op basis van vrijwilligheid, echte verbondenheid kon ontstaan" en dat laatste leek het kernwoord te geven dat ook een antwoord vormde op de vraag, want "een gemeenschap vraagt om vrijwillige verbondenheid".

Daaruit kwam de vervolgvraag voort: Wat is nodig om die verbondenheid te bewerkstelligen? en dat leidde tot een gezamenlijk geformuleerd antwoord dat opgeschreven werd: Wil deze buurt een gemeenschap vormen, dan vraagt dit om:

"Mensen die zich verbonden willen voelen en voor een gezamenlijk doel willen gaan".

Allen waren het eens met elkaar dat dit een goed antwoord gaf op de vraag ”Wat maakt de buurt tot een gemeenschap?” en een ieder was het er ook over eens dat dit: het vorm geven aan de perengaarde als gemeenschappelijke plek en hier dit soort (wijsgerige) gesprekken voeren, daar zeker toe bijdragen. Dit zouden we vaker moeten doen. Wat napratend en handen schuddend, ging een ieder zijns weegs.


Coming to know one another based on a shared humanity through dialogue is the key to breaking down the walls of isolation and reversing the decline of life-to-life bonds among human beings. Vinessa Shaw

Met dank aan de deelnemers.